Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2009

ΚΤΗΜΑ ΣΙΣΤΟΒΑΡΗ: ΓΙΑΤΙ ΑΦΟΡΑ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ Η 16Η ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

Όλοι και όλες έχουμε, αναμφίβολα, προσέξει το μπαρ-ρεστοράν-φερράρι κλαμπ DaVinci, που δεσπόζει στην αρχή της Αγίου Ιωάννου, τον κεντρικότερο δρόμο της Αγίας Παρασκευής. Λίγες και λίγοι όμως πρόσεξαν τη σταδιακή μεταμόρφωση του χώρου από το 2004 μέχρι σήμερα, από νηπιαγωγείο με χώρους πρασίνου στο σημερινό τερατούργημα. Τι συνέβη τελικά με το «κτήμα Σιστοβάρη» όπως είναι γνωστό και για τι προοριζόταν;
Το κτήμα αυτό, ιδιοκτησία του Αθανασίου Σιστοβάρη προοριζόταν σύμφωνα με τη διαθήκη του, να αποδοθεί οριστικά στο δήμο της Αγίας Παρασκευής για κοινωφελείς σκοπούς, 50 χρόνια μετά το θάνατό του (1975). Υποχρέωση των κληρονόμων παράλληλα, μέχρι την απόδοση του κτήματος, είναι η ήπια χρήση του. Παρόλα αυτά ο κληροδόχος του κτήματος, παρακάμπτοντας οποιοδήποτε νομικό περιορισμό, το πούλησε στην εταιρεία Σαμουρέλη. Αυτός με τη σειρά του παραβιάζοντας κάθε νόμο προσέβαλε την διαθήκη επί της ουσίας χτίζοντας το DaVinci, εξασφαλίζοντας έτσι την κατοχύρωση του χώρου και την ιδιωτικοποίησή του. Καθορίζει δηλαδή με το έτσι θέλω την χρήση του μόνο από τους νεόπλουτους ιδιοκτήτες φεράρι και όχι για τους κατοίκους της Αγίας Παρασκευής στους οποίους θα έπρεπε να ανήκει, μετατρέποντας το χώρο σε ναό του σύγχρονου lifestyle. Παράλληλα, το πεζοδρόμιο έξω από το κατάστημα είναι για την αποκλειστική χρήση των πελατών του, καθιστώντας δύσκολη την πρόσβαση του από τους περαστικούς καθώς λειτουργεί ως πάρκινγκ.
Από την άλλη, σε αυτήν την σαρωτική επέλαση της εταιρείας Σαμουρέλη και του καταναλωτικού αυτισμού που περικυκλώνει σιγά σιγά την Αγίου Ιωάννου η στάση των δημοτικών παρατάξεων ήταν ασαφής έως και συναινετική, αφού δεν έκανε τίποτα απολύτως ουσιαστικό για να περάσει το κτήμα στην κυριότητα του δήμου, αφήνοντας ένα τόσο σημαντικό ζήτημα στο περιθώριο της επικαιρότητας. Η αδρανής στάση των παρατάξεων έδωσε ελευθερία κινήσεων στον κληρονόμο του κτήματος για να αλλάξει το ιδιοκτησιακό καθεστώς προς δικό του όφελος. Η ιστορία πάντως επιδιώκεται να κλείσει στις 16 Φεβρουαρίου, οπότε και θα γίνει η δίκη για το αν θα περάσει οριστικά το κτήμα στον δήμο ή στον ιδιώτη που το διεκδικεί με την πάροδο των 50 χρόνων (2025), με πιθανότερο το δεύτερο ενδεχόμενο.

Την ίδια στιγμή παρακολουθούμε να πλήττονται και οι τελευταίοι κοινόχρηστοι χώροι, τα πάρκα να μετατρέπονται σε πάρκινγκ ή να ιδιωτικοποιούνται. Χαρακτηριστικό είναι το πρόσφατο παράδειγμα του άλσους στην Κύπρου και Πατησίων και η επαπειλούμενη καταστροφή του άλσους Παγκρατίου με τη κατασκευή θεάτρου. Το πράσινο των πάρκων αντικαθίσταται από τις στολές των ΜΑΤ και την ιδιωτική αυθαιρεσία, ενώ οι κάτοικοι που διαμαρτύρονται μετατρέπονται αυτομάτως σε «ταραξίες» και αντιμετωπίζονται ως τέτοιοι. Κάθε έννοια του λογικού χάνεται, όταν τα ΜΑΤ που φυλούσαν ένα πλαστικό χριστουγεννιάτικο δέντρο στο Σύνταγμα την περίοδο της εξέγερσης των Δεκεμβριανών, τώρα ξυλοφορτώνουν τους πολίτες που αγωνίζονται για τα πραγματικά δέντρα του δήμου τους.
Η Αγία Παρασκευή δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση, καθώς η ζωή γίνεται όλο και πιο ασφυκτική με το μποτιλιάρισμα που προκαλούν οι καφετέριες στην Αγίου Ιωάννου και οι συνέπειες αυτών – μην ξεχνάμε το μαφιόζικο χτύπημα στην πλατεία Αγίου Ιωάννου πριν από δύο χρόνια, που κάθε άλλο παρά άσχετο με τις καφετέριες ήταν.
Η έλλειψη δημόσιων χώρων που θα είναι ανοιχτοί για τον κόσμο δημιουργεί κενά στην επικοινωνία, τη συνάντηση και την ανάδειξη πολιτικών ζητημάτων που αφορούν τους κατοίκους, από τους κατοίκους. Οι πλατείες υποβαθμίζονται και, την ανάγκη των ανθρώπων για επικοινωνία και πραγματική παρέμβαση στις ζωές και στην καθημερινότητά τους, αντικαθιστά το άνετο παρκάρισμα. Στην Αγία Παρασκευή, η απουσία ενός τέτοιου μεγάλου χώρου όπου θα μπορούν να συζητάνε συλλογικότητες και οι κάτοικοι, ή να παίρνουν μέρος σε πολιτιστικές δραστηριότητες, είναι παραπάνω από αισθητή.
Ο εγκλωβισμός στην ιδιωτική μας σφαίρα ουσιαστικά υποβαθμίζει και την ανάγκη μας για μία δημόσια έκφραση του χώρου στον οποίο όλοι και όλες ανήκουμε και κάνει να φαίνεται η επιστροφή μας στο ιδιωτικό, μονόδρομος. Γι’αυτό και η επανοικειοποίηση των δημόσιων χώρων δημιουργεί αυτά τα σημεία αναπνοής της πόλης που χρειαζόμαστε, για να μετατοπίσουμε το κέντρο του ενδιαφέροντος από τα σπίτια στις πλατείες. Μόνο αυτή η διεκδίκηση μετατρέπει κενούς και ουδέτερους χώρους σε ζωντανά κύτταρα μίας κοινωνίας.

Για εμάς, που είμαστε κάποιοι κάτοικοι της Αγίας Παρασκευής και των γύρω περιοχών σκοπός μας δεν είναι να λειτουργήσουμε ως υπερασπιστές της διαθήκης του Σιστοβάρη ούτε υπέρ της απόδοσης του κτήματος στο δήμο για κάθε χρήση γενικά. Αντιπροτείνουμε την απόδοση του κτήματος στους κατοίκους της περιοχής με σκοπό να μετατραπεί σε ανοικτό, ζωντανό χώρο για όλες και όλους. Έναν χώρο όπου οι κάτοικοι θα μπορούν να συζητάνε θέματα που τους αφορούν και θα αναδεικνύονται πολιτικά και πολιτιστικά θέματα. Φτάνει πια με τους κακόγουστους φοίνικες του DaVinci και την αδράνεια των δημοτικών παρατάξεων για το ζήτημα. Για να σταματήσουν να παίρνουν αποφάσεις για εμάς χωρίς εμάς, για να γίνουμε ενεργοί συντελεστές των ζωών μας,


ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΟΥ ΚΤΗΜΑΤΟΣ ΣΙΣΤΟΒΑΡΗ ΣΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ


ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΧΩΡΟΙ ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ

ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 15/2 ΣΤΙΣ 17:00 ΣΤΟ 1Ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΣΤΗΝ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ




Πρωτοβουλία κατοίκων από Αγία Παρασκευή και γύρω περιοχές
dialogos.polis@gmail.com

Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2009

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ



Την ΚΥΡΙΑΚΗ 8 Φλεβάρη, στις 11:00 το πρωί, στο Γυμνάσιο Κωφών και Βαρηκόων (Πίνδου 27 Κοντόπευκο),
η ομάδα του Πολιτικού Καφενείου του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Αγίας Παρασκευής θα κάνει
ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ-ΣΥΖΗΤΗΣΗ για την ΕΞΕΓΕΡΣΗ του ΔΕΚΕΜΒΡΗ
με τους ΜΑΘΗΤΕΣ και τα 15/μελή τους.
Θα παραβρεθούν και θα μιλήσουν οι:
Δ. Μπελαντής
Δ. Τζανακόπουλος

Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου 2009

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΛΥΡΙΚΗΣ - ΚΑΤΙ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ


Ένα ζωντανό παράδειγμα αυτοοργάνωσης και αναστοχασμού της πολιτικής και πολιτιστικής δραστηριότητας.


Αξίζει να επισκεφτείτε την εξεγερμένη λαϊκή σκηνή της Λυρικής για να δείτε μια δημιουργική μετεξέλιξη του πνεύματος του Δεκέμβρη. Προσοχή όμως! Μην πάτε σαν να είσασταν θεατές του Μεγάρου Μουσικής. Όχι γιατί θα "φάτε Πόρτα" αλλά γιατί θα διαψευστούν οι προσδοκίες σας. Ακολουθεί το πρόγραμμα της Τετάρτης.



ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
ΤΕΤΑΡΤΗ 04 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2009- 11:00 - 12:00 ομάδα εργασίας για δημιουργία ραδιοφωνικού σταθμού κατάληψης- 12:00 - 13:00 ομάδα εργασίας για δημιουργία free press- 13:00 - 14:00 ομάδα εργασίας για δημιουργία και δραματοποιήση παραμυθιού- 14:00 - 17:00 συζήτηση με θέμα: "καλλιτέχνης, εργάτης της τέχνης ή τι άλλο;"- 17:00 - 18:00 μασάζ- 18:00 - 19:00 παράσταση "Νεκρό σώμα", "Ποιήματα"- 19:00 - 20:00 Τai Chi- 20:00 - 21:30 Προβολή της ταινίας "Ράδιο Αλίκη"\κουκλοθέατρο- 21:30 Γενική Συνέλευση- 23:30 Προβολή ταινίας "Μια ματιά στην αυτοοργανωμένη μουσική σκηνή"

http://apeleftheromenilyriki.blogspot.com/

Πέμπτη 22 Ιανουαρίου 2009

Κατάληψη στην Επιθεώρηση Εργασίας στην Αγία Παρασκευή


Υπό κατάληψη βρισκόταν το πρωί της Τετάρτης 21/1 το κτίριο που στεγάζεται η Επιθεώρηση Εργασίας στην πλατεία της Αγίας Παρασκευής (λεωφ. Μεσογείων) ως κίνηση αλληλεγγύης στην Κ.Κούνεβα. Είχαν κρεμαστεί πανό, λειτούργησε μικροφωνική αντιπληροφόρησης και μοιράζονταν κείμενα. (Aναδημοσίευση από το http://www.indy.gr/).


Ακολουθεί το κείμενο που μοιράστηκε:




Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΑΓΩΝΑΣ…


«Μα είναι δυνατόν; Μέσα στο υπουργείο σας, μέσα στο νοσοκομείο σας, μέσα στους ΗΣΑΠ που δούλευε η Κωνσταντίνα… να μην ισχύουν ούτε καν αυτοί οι λειψοί νόμοι και οι κανονισμοί, να υπάρχουν μαύρες νησίδες από τους εργολάβους; Η απάντησή τους είναι αφοπλιστική! “Εμείς αναθέτουμε και πληρώνουμε τους εργολάβους για να καθαρίζουν. Με ποιους δουλεύ-ουν, πώς δουλεύουν, είναι δική τους δουλειά, δε μας ενδιαφέρει”. Με όλο αυτό το κατεστημένο τα έβαλε η Κωνσταντίνα, γι’ αυτό της έδωσαν αυτή την τόσο αποτρόπαια απάντηση!! από την ανακοίνωση της παναττικής ένωσης καθαριστριών και οικιακού προσωπικού Τα ξημερώματα της Τρίτης 23/12/08, τραμπούκοι της εργοδοσίας ρίχνουν βιτριόλι στο πρόσωπο της Κωνσταντίνας Κούνεβα, η οποία μόλις έχει επιστρέψει στο σπίτι της στα Πετράλωνα από τη δουλειά, εξαναγκάζοντάς τη παράλληλα να το καταπιεί. Η επίθεση αυτή έχει ως αποτέλεσμα μέχρι σήμερα η Κωνσταντίνα να νοσηλεύεται στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του νοσοκομείου «Ευαγγελισμός» με εκτεταμένα εγκαύματα στο πρόσωπό της, αλλά και σε ζωτικά της όργανα. Η Κωνσταντίνα είναι μετανάστρια εργάτρια από τη Βουλγαρία και εργάζεται ως καθαρίστρια στην εταιρεία ΟΙΚΟΜΕΤ, της οποίας ιδιοκτήτης είναι το στέλεχος του ΠΑΣΟΚ Νικήτας Οικονομάκης (υπενθυμίζουμε ότι το ΠΑΣΟΚ είναι το κόμμα που νομοθέτησε τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις και την υπενοικίαση εργαζομένων). Η ΟΙΚΟΜΕΤ αναλαμβάνει εργολαβίες καθαρισμού για μεγάλες δημόσιες επιχειρήσεις όπως ο ΗΣΑΠ, η ΕΛΒΟ, ο ΟΑΣΑ κ.α. Η Κωνσταντίνα είναι γενική γραμματέας της Παναττικής Ένωσης Καθαριστών-στριών και Οικιακού Προσωπικού (ΠΕΚΟΠ) και μάχιμη συνδικαλίστρια. Μια εβδομάδα πριν τα Χριστούγεννα είχε έρθει σε κόντρα με τα αφεντικά της ΟΙΚΟΜΕΤ διεκδικώντας ολόκληρο το δώρο των Χριστουγέννων για αυτήν και για τους/τις συναδέλφους/ισσές της και καταγγέλλοντας τις παρανομίες στη μισθοδοσία. Είχε προηγηθεί η εκδικητική απόλυση της μητέρας της από την ίδια εταιρία, δυσμενής μετάθεση της ίδιας στο Μαρούσι, ενώ εκκρεμούσε τριμερής συνάντηση στην Επιθεώρηση Εργασίας στις 05/01/09, ύστερα από καταγγελία της. Το πλήθος των αναφορών και των εξωδίκων (πάνω από 15 και 12 αντίστοιχα) που έλαβε από την ΟΙΚΟΜΕΤ από το 2006 μέχρι και το 2008, καταδεικνύουν το μέγεθος της επίθεσης των αφεντικών και τα κίνητρα της δολοφονικής αυτής απόπειρας. Η Κωνσταντίνα εδώ και πολύ καιρό αγωνίζεται ενάντια σε ένα καθεστώς εργασίας, το οποίο δεν απέχει πολύ από τη σύγχρονη δουλεία: κλεμμένα ένσημα, απλήρωτες υπερωρίες, εκβιασμός αν δε δεχτείς να υπογράψεις οικειοθελή αποχώρηση, διαφορά ανάμεσα σε αυτά που δηλώνονται ως μισθός και τις πραγματικές απολαβές, μαύρη εργασία, μη καταβολή εισφορών στο ΙΚΑ, δήλωση λιγότερων ωρών ώστε να μην εντάσσονται στα βαρέα και ανθυγιεινά, δυσμε-νείς μεταθέσεις, τρομοκρατία. Στην εκμετάλλευση και την τρομοκρατία που επιβάλλει αυτό το καθεστώς κεντρική θέση έχουν οι μετανάστριες εργάτριες. Η ΟΙΚΟΜΕΤ έχει αναλάβει την καθαριότητα των χώρων του ΗΣΑΠ. Και οι δυο είναι τα αφεντικά της Κωνσταντίνας, παρ’ όλο που στον ΗΣΑΠ λένε ότι «δε φέρουμε καμιά ευθύνη». Η διοίκηση του ΗΣΑΠ, όπως και οι άλλες διοικήσεις όλων των δημόσιων υπηρεσιών, το κράτος δηλαδή, αποτελεί τον πολιορκητικό κριό για την αλλαγή των εργασιακών σχέσεων προς όφελος του κεφαλαίου τα τελευταία 15 περίπου χρόνια και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι τις εφαρμόζουν στο πιο αδύναμο κομμάτι της εργατικής τάξης που είναι οι μετανάστριες εργάτριες. Ο στόχος είναι στο μέλλον να εφαρμοστούν και στους υπόλοιπους «εξασφαλισμένους» εργάτες μόλις αυτό κριθεί εφικτό. Αλλά στον ΗΣΑΠ δεν είναι οι μόνοι που κάνουν τους ανήξερους, ενώ είναι συνένοχοι: η ΓΣΕΕ, το Εργατικό Κέντρο Αθήνας και το Εργατικό Κέντρο Πειραιά έχουν αναγνωρίσει το εργοδοτικό σωματείο που έχει στηθεί από τον Οικονομάκη και τους λακέδες του, ενώ όλο αυτό το διάστημα έχουν στρώσει το έδαφος για την επιβολή της μισθωτής εργασίας και με τη μορφή αυτού του καθεστώτος σύγχρονης δουλείας• η Επιθεώρηση Εργασίας και το ΙΚΑ χρόνια τώρα κάνουν τα στραβά μάτια και στήνουν πλάτη στα αφεντικά έχοντας εξ ορισμού πάρει σαφή θέση στον ταξικό πόλεμο• τα ΜΜΕ στοιχίζονται πίσω από τα αφεντικά αποκρύπτοντας τις πραγματικές διαστάσεις του ζητήματος και διασφαλίζοντας με τη σειρά τους ότι το καθεστώς συσσώρευσης θα λειτουργεί απρόσκοπτα. …ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΝ ΖΟΥΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΕΔΩ Η περίπτωση της Κωνσταντίνας δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά ένα ακόμα κομμάτι που συνθέτει την εικόνα του καπιταλιστικού συστήματος μέσα στο οποίο ζούμε, ένα ακόμα στοιχείο που επιβεβαιώνει ότι το κοινωνικό σύστημα μέσα στο οποίο ζούμε –και το οποίο στηρίζεται στον κατακερματισμό, τον διαχωρισμό και την εκμετάλλευση με σκοπό την επέκταση της αξίας και του κέρδους– βρίσκεται σε κρίση εδώ και πολλά χρόνια. Και βρίσκεται σε κρίση, γιατί, πρώτα και κύρια, δεν μπορούμε και δε θέλουμε να γίνουμε αντικείμενα εκμετάλλευσης στο βαθμό που οι ιδιοκτήτες αυτού του κόσμου θα ήθελαν. Η Κωνσταντίνα που δέχτηκε το βιτριόλι στο πρόσωπο και ο Αλέξης που δολοφονήθηκε είναι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος: όσοι θεωρούνται «πλεονάζων πληθυσμός» για το σύστημα αυτό θα περιθωριοποιούνται, θα δαιμονοποιούνται ως «οι επικίνδυνες τάξεις» και θα εξοντώνονται, ενώ οι υπόλοιποι θα πρέπει να δεχτούν την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, την επέκταση του εργάσιμου χρόνου, την κατάργηση των όποιων παροχών, την εντατικοποίηση από μικρή ηλικία, το σχολείο-εξεταστικό κέντρο, την ποινικοποίηση της «αντικανονικής» συμπεριφοράς, το ξεζούμισμα, την περαιτέρω υποταγή της ζωής στην επιβίωση. Παρά τους διαχωρισμούς που το κράτος και το κεφάλαιο προσπαθούν να δημιουργήσουν μεταξύ των δυο αυτών κομματιών, η εξέγερση του Δεκέμβρη έθεσε την επίθεση στην Κωνσταντίνα στο σωστό της πλαίσιο: η μοίρα που επιφυλάσσεται στους αγωνιζόμενους, στους εξεγερμένους φοιτητές, μαθητές, εργαζόμενους, άνεργους και προσωρινούς, μετανάστες και μη, στους «περιθωριακούς» και τους «συνεπείς διαδηλωτές», σε μας, είναι κοινή αν αγωνιζόμαστε. Και απέναντι στην κοινότητα του αγώνα μας είχαμε και θα έχουμε τον έσχατο εγγυητή αυτής της τάξης πραγμάτων: την ωμή βία του κράτους, των μαφιόζων, των τραμπούκων, θεσμικών και μη. Η εξέγερση του Δεκέμβρη έδειξε τι μπορούμε να κάνουμε μαζί και πόσο πασχίζουν για να επιστρέψει το σύστημα στην κανονικότητα. Τα αφεντικά δεν υπολόγισαν σωστά. Η επίθεση στην Κωνσταντίνα συνέβη μέσα στην εξέγερση και ενώ χιλιάδες ήμασταν στον δρόμο, στις καταλήψεις, στα αμφιθέατρα, στις συνελεύσεις. Η επίθεση στην Κωνσταντίνα θεωρήθηκε επίθεση σε όλους μας και η απάντηση στην τρομοκρατία των αφεντικών έλαβε πρωτόγνωρες διαστάσεις. Ήδη σε αρκετές πόλεις της Ελλάδας (Αθήνα, Πειραιάς, Θεσσαλονίκη, Βόλος, Γιάννενα, Πάτρα), αλλά στη Βουλγαρία, έχουν γίνει κινήσεις αλληλεγγύης υπέρ της Κωνσταντίνας. Και θα συνεχίσουμε.


ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΞΕΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΟΥΝΕΒΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΠΕΜΠΤΗ 22/01 6μμ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ


ανοιχτή συνέλευση κατοίκων Χαλανδρίου και γύρω περιοχών http://dimarxeio-antipliroforisi.blogspot.com

Τρίτη 20 Ιανουαρίου 2009

ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΣΥΡΙΖΑ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ


Την Τετάρτη 21 Γενάρη 2009, στις 20:30 θα ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕΙ η γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ Αγίας Παρασκευής στην Πιτσαρία ΠΑΡΓΑ (Δερβενακίων 2-4).
Θέματα για τη συνεδρίαση είναι μια πρώτη κουβέντα για το Δεκέμβρη, ο προγραμματισμός της δράσης μας (ειδικά στη νεολαία), η εισβολή του Ισραήλ στη Γάζα και τα 15 σημεία για δράση του ΣΥΡΙΖΑ και η αξιοποίησή τους για το "άνοιγμα" στη γειτονιά (ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ, ΚΑΘΕ ΣΥΜΒΟΛΗ-ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ-ΑΦΑΙΡΕΣΗ κλπ. ΣΥΖΗΤΗΣΙΜΗ!!!).

Θα τα πούμε από κοντά!

Τετάρτη 14 Ιανουαρίου 2009

Μεγάλη ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ του ΣΥΡΙΖΑ


Ο αγώνας συνεχίζεται...
ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ
Θα χαιρετήσει ο Μανώλης Γλέζος
Θα μιλήσει ο Αλέξης Τσίπρας
Δευτέρα 19/1 2009, 7μμ , Γήπεδο Σπόρτινγκ (Σταθμός ΗΣΑΠ Αγ. Ελευθέριος).
ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ για τη μετάβαση με ΠΟΥΛΜΑΝ με ΣΧΟΛΙΟ στο BLOG, ή με τηλέφωνο (ή SMS)

Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου 2008

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ Η ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ




Γιατί συμβαίνουν όσα συμβαίνουν τελευταία;
Δεν εννοώ τα επεισόδια αυτά καθαυτά, τα σπασίματα, τις κινητοποιήσεις των μαθητών, την ερμηνεία των γεγονότων, την ριζοσπαστικοποίηση η την μη ριζοσπαστικοποίηση του κόσμου, την εμφάνιση του πρεκαριάτου κλπ.
Εννοώ τις αντιδράσεις του πολιτικού συστήματος, και όχι μόνον κάποιων κομμάτων, απέναντι στα γεγονότα και κυρίως απέναντι σε έναν επίσημο κοινοβουλευτικό οργανισμό, τον ΣΥΡΙΖΑ.

Τι είναι αυτές οι επιθέσεις νομιμοφροσύνης; Αυτές οι εκκλήσεις πολιτικού καθωσπρεπισμού; Αυτές οι καταδίκες της βίας; Τι είναι αυτή η μέριμνα για την σωστή απόσταση που πρέπει να τηρηθεί και από τις υπερβολές της αστυνομίας αλλά και από τους «βανδαλισμούς» που υπέστησαν τα τοτέμ του καπιταλισμού (Τράπεζες, μαγαζιά, εμπορικό κέντρο της Αθήνας, τουριστική κίνηση, το χριστουγεννιάτικο δέντρο κλπ). Τι να σημαίνει άραγε αυτή η επανεγγραφή του ΚΚΕ στον σκληρό πυρήνα του κοινοβουλευτισμού; Αυτή η ξαφνική συμπάθεια του πολιτικού συστήματος για τις κινητοποιήσεις και τις διαδηλώσεις του ΠΑΜΕ;

Πιστεύω πως για πρώτη φορά μετά από την Μεταπολίτευση, ο χώρος της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς βρίσκεται στο στόχαστρο του πολιτικού και ιδεολογικού μηχανισμού του κράτους που φέρει τον τίτλο «Κοινοβουλευτική Δημοκρατία». Εκεί που είχαμε συνηθίσει να είμαστε τα «καλά παιδιά» της αριστεράς, ο «χαμογελαστός κομμουνισμός», ο «σοσιαλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο», η «σύγχρονη και υπεύθυνη μεταρρυθμιστική δύναμη», οι «Ευρωπαϊστές», γίναμε τα μαύρα πρόβατα του κοινοβουλευτισμού, οι λαϊκιστές που χαϊδεύουμε τα αυτιά των «ταραξιών», οι καιροσκόποι, οι ψηφοθήρες, οι ανεύθυνοι που εκλέξαμε ένα «παιδαρέλι» για πρόεδρο της μεγαλύτερης συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ, οι υποκριτές που μιλάμε για τον νεοφιλελευθερισμό την στιγμή που ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής μας ομάδας έχει τα περισσότερα περιουσιακά στοιχεία από κάθε άλλον βουλευτή, οι τεμπέληδες – γόνοι αστικών οικογενειών που το «παίζουμε» επαναστάτες, οι ψευτοοικολόγοι που παίρνουμε τις δουλειές των εργατών του Βωβού κλπ.

Η αρχή έγινε με τις δημοσκοπήσεις της προηγούμενης περιόδου, όπου ο ΣΥΡΙΖΑ εμφάνισε ποσοστά της τάξεως του 20%. Όμως δεν φόβισε το ύψος του ποσοστού μόνο, αλλά ο συνδυασμός του ποσοστού με την κινηματική - πολιτική γλώσσα του ΣΥΡΙΖΑ και την κρισιακή κατάσταση των δυο αστικών κομμάτων. Αυτό το μείγμα κοινωνικής δυναμικής, αριστερού - κινηματικού λόγου (έστω και χωρίς πρόγραμμα – άλλωστε ποιο κόμμα έχει πρόγραμμα) και απαξίωσης των κυρίαρχων ιδεολογημάτων, οδήγησε το πολιτικό σύστημα και το μεταπολιτευτικό κοινοβουλευτικό καθεστώς να πει «….σας χρειαζόμαστε για να αλλάξετε την κυβέρνηση και όχι για να αλλάξετε την Κοινωνία…..».

Η συνέχεια εκτυλίσσεται στις μέρες μας, στην εποχή των Χριστουγέννων της Κατήφειας, της οικονομικής κρίσης και των «θανάτων» στις τάξεις των «εμποράκων». Και ενώ ο επίσημος κόσμος των κοινωνικών εταίρων δεν επιθυμεί τις διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας, αναγκάζεται να υποστηρίξει τις Περιφρουρημένες Παρελάσεις του ΠΑΜΕ, και τις Περιφορές Επιταφίων του ΚΚΕ.

Έτσι, η «Κοινοβουλευτική Δημοκρατία» θεμελίωσε έναν διπλό προσδιορισμό α) τα όρια του μεταρρυθμισμού είναι η ομαλή αλλαγή της κυβέρνησης χωρίς την παραμικρή αναφορά στον κοινωνικό ανταγωνισμό και β) το πρότυπο του κινήματος είναι οι καρικατούρες του ΚΚΕ.

Απέναντι σε αυτήν την νέα πραγματικότητα, όπου φαινομενικά διαλύεται το κράτος αλλά ουσιαστικά ισχυροποιείται η ιδεολογική λειτουργία του (την ώρα που το κράτος σαν κατασταλτικός μηχανισμός, πιθανά, έχει πραγματικό πρόβλημα νομιμοποίησης) πως πρέπει να αντιδράσουμε;

Θεωρώ πως πρέπει να αποκτήσουμε ένα τριπλό σχήμα πολιτικής επικοινωνίας με τις μάζες.

1. Δεν αρκεί η «συνομιλία» με τον κόσμο, δεν αρκεί το να «αφουγκραστούμε» τα προβλήματα του, δεν επαρκεί η καταγγελία του νεοφιλελευθερισμού. Χρειάζεται να κάνουμε πολιτική μαζί με τον κόσμο, με άμεσο τρόπο. Οι συνομιλίες με τα δεκαπενταμελή συμβούλια και μάλιστα εντός των αιθουσών του κοινοβουλίου ήταν μια τέτοια πολιτική, η συλλογική υπογραφών από φίλους του Παναθηναϊκού ήταν, επίσης, μια τέτοια πολιτική. Χρειάζονται όμως και άλλες τέτοιες κινήσεις. Χρειάζεται η πολιτική μαζί με τον κόσμο των εμποροϋπάλληλων που υποφέρουν από τα συνεχή ωράρια, χρειάζεται η πολιτική μαζί με τους καταληψίες της ΓΣΕΕ, χρειάζεται η πολιτική μαζί με όλα τα πρωτοβάθμια σωματεία του πρεκαριάτου (κούριερ, μεταφορείς, σερβιτόροι κλπ), χρειάζεται η πολιτική μαζί με τους εργαζόμενους του κατασκευαστικού τομέα, χρειάζεται η πολιτική μαζί με τους σπουδαστές των ΚΕΣ.
2. Απαιτείται, όμως, και ένας πολιτικός λόγος που βάλει προς τον πολιτικό ιδεολογικό μηχανισμό του κράτους. Και αυτό πολιτική για τις μάζες είναι γιατί οι μάζες «εγγράφονται» στους ιδεολογικούς μηχανισμούς. Χρειάζεται να υποστηρίξουμε αυτό που κατακτήσαμε από την εποχή του Κοινωνικού Φόρουμ. Τις ανοικτές διαδηλώσεις, την ετοιμότητα του κινήματος να δεχτεί το ξαφνικό κατέβασμα στους δρόμους. Δεν είμαι τόσο υποστηριχτής του αυθόρμητου, είμαι όμως αποδέκτης του αναπάντεχου.
3. Απαιτείται μια ιδεολογική επερώτηση – ξεμπρόστιασμα προς τον «κοινοβουλευτισμό» για το ποια είναι τα όρια του. Αυτό που ζούμε δεν πρόκειται απλά περί ανάκαμψης του δικομματισμού. Πρόκειται περί ασφυκτικού στενέματος των ορίων του πολιτικού παιχνιδιού. Ε ναι κύριοι και κυρίες, θέλουμε να αλλάξουμε την κοινωνία, πρωτίστως!

Τελειώνοντας, η παραπάνω τριπλή αναφορά στις μάζες θα πρέπει να συμπληρωθεί από μια θεσμική πρόταση. Μια θεσμική πρόταση που θα θίξει όμως την αντιφατικότητα της αστικής πολιτικής. Επειδή πλησιάζουν και οι Ευρωεκλογές, και οι ευρωπαίοι ηγέτες αναδιπλώνονται στον εθνικό τους σχηματισμό, εξαγγέλλοντας εθνικά προγράμματα αναθέρμανσης της οικονομίας, ένεκα της κρίσης, είναι ο καιρός να βγούμε επιθετικά. Ναι κύριοι και κυρίες, για να αντιμετωπίσουμε την κρίση πρέπει να ενοποιήσουμε πολιτικά την Ευρώπη. Όχι στη βάση του ευρωσυντάγματος, ούτε στη βάση της συμφωνίας της Λισσαβόνας. Η Ευρώπη πρέπει να ενοποιηθεί πολιτικά στη βάση των αναγκών των εργαζόμενων τάξεων. Τα κέρδη δεν προσφέρουν έδαφος για την πολιτική ενοποίηση. Να βγούμε να το πούμε ανοικτά στο κόσμο. Δεν θα πρέπει να περιμένουμε την δημιουργία του «ευρωπαϊκού λαού».

Οι ανάγκες υπάρχουν πριν τον «λαό».


Πέτρος Σταύρου