Γίνε τώρα μέλος του iSYRIZA . Μια νέα σχέση με την πολιτική. Δικαίωμα στη γνώση, στο συντονισμό και τη συμμετοχή. #isyrizagr

Monday, 30 December 2013

Χρειαζόμαστε μια «Βίβλο Διασωθέντων της Διάσωσης». Του Θανάση Βασιλείου (από το Insider)

image_t6_france_rev
Λίγα, πολύ λίγα, χρόνια πριν τη Γαλλική Επανάσταση, ήταν γνωστό σε όλους γύρω από την αυλή ότι υπήρχαν όλο και περισσότερα ζητήματα στη χώρα. Όπως, όμως, φαίνεται από τις πολιτικές ενέργειες του βασιλιά και των ηγετικών στελεχών της αυλής κατά τα έτη που προηγήθηκαν της Περιόδου της Τρομοκρατίας, έγινε μια προσπάθεια να συνεχίσουν τη ζωή τους προσποιούμενοι ή πιστεύοντας πως όλα ήταν εντάξει.
Είχαν μια γενική ιδέα για τα ταραγμένα αισθήματα των ανθρώπων ― αλλά το μόνο που δεν είχαν συνειδητοποιήσει ήταν το πόσο επικίνδυνο έμελλε να είναι αυτό που επρόκειτο να εξελιχθεί. Συνέχιζαν να ρητορεύουν σε κλειστά και ασφαλή ακροατήρια ―όπως ο κ. Βενιζέλος, σήμερα― δίχως να τους αγγίζουν όσοι «ανοήταιναν» ή «ασχημονούσαν».
  Όταν ο Τυργκώ, ο υπουργός των οικονομικών, το 1776, προσπάθησε να εφαρμόσει μερικές μεταρρυθμίσεις, δηλαδή, να φορολογήσει τους προνομιούχους,  τους βρήκε συγκεντρωμένους έξω από τη Βουλή του Παρισιού να διατυπώνουν ξεκάθαρα την αντίθεσή τους με τα παρακάτω λόγια: «Ο πρώτος κανόνας δικαίου είναι ο καθένας να διατηρεί αυτό που του ανήκει… Από αυτό έπεται, ότι κάθε σύστημα που, με μια επίφαση ανθρωπισμού και ευεργεσίας, τείνει να καθιερώσει μια ισότητα καθηκόντων και να καταργήσει τις αναγκαίες διακρίσεις, θα οδηγήσει πολύ σύντομα σε αταξία ― αναπόφευκτο αποτέλεσμα της ισότητας― και θα συντελέσει στην ανατροπή της κοινωνίας. Η γαλλική μοναρχία, από το ίδιο το σύνταγμά της, αποτελείται από διάφορες ξεχωριστές τάξεις. Η ιδιαίτερη υπηρεσία του κλήρου είναι να εκπληρώνει όλες τις λειτουργίες που έχουν σχέση με την παιδεία και τη λατρεία. Οι ευγενείς δίνουν το αίμα τους πολεμώντας για το κράτος και βοηθούν τους άρχοντες με τις συμβουλές τους. Η κατώτατη τάξη του έθνους, που δεν μπορεί να προσφέρει υπηρεσίες στον βασιλιά, συνεισφέρει με τους φόρους της, τη δουλειά της και τη σωματική υπηρεσία. Καταστρέφοντας αυτές τις διακρίσεις είναι σα να ανατρέπουμε ολόκληρο το γαλλικό σύνταγμα». Και είχαν κάθε λόγο να το λένε! 
Αναλογίες με την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα της κρίσης πολλές: και στα πραγματικά και στα συμβολικά συμφραζόμενα. Του κ. Βενιζέλου, λόγου χάρη, που ταυτίσει τη δική του προσωπική διάσωση με τη … διάσωση της χώρας. Που πιστεύει και το λέει (αντιγράφω) «ότι… μπορείς να είσαι υπεύθυνος έναντι της χώρας και να μετέχεις στην κυβέρνηση και να είσαι κεντροαριστερός … και ότι το κίνητρό του είναι βαθιά ιστορικό». Και το ακροατήριό του τον χειροκροτεί, όταν φτάνει στην παραληρηματική αποκορύφωση του «εκτσογλανισμού της κοινωνίας». Αυτή είναι η ύβρις· αυτά είναι τα ξόανα του ελληνικού πολιτικού και αναπτυξιακού προτύπου που, με τα στερεότυπα, τις ιδεοληψίες και την επαγγελία της «εκθεμελίωσης της κοινωνικής τάξης, ή της ευρωπαϊκής τάξης, εάν δεν είμαστε εμείς στην εξουσία», λειτουργούν βραχυπρόθεσμα, χωρίς καμία έγνοια για το συλλογικό αγαθό, δίχως μέριμνα για το μέλλον της χώρας ― δίχως μέριμνα για τους ανθρώπους. 
Τον 18ο αιώνα η κυβέρνηση της Γαλλίας ξόδευε το δημόσιο χρήμα ασυλλόγιστα, με σπάταλο και διεφθαρμένο τρόπο, χωρίς σύστημα. Ή, καλύτερα, ξόδευε με μία σπουδή. Να-διασώσει-τα-δικά-της-παιδιά. Ήταν ένας ολόκληρος κόσμος πρωταρχικής σημασίας για την αυλή ― περίπου το δικό μας Μαξίμου, ένα πράγμα ― ένα είδος πελατών και υποστηρικτών της εξουσίας τα συμφέροντα των οποίων είχαν συγχωνευτεί με τα συμφέροντα του βασιλιά που ήταν και ο τελικός πάροχος των διασώσεων, δηλαδή, ολόκληρου του κράτους.
Το 1790, δημοσιεύθηκε η περίφημη Rouge Livre, η Κόκκινη Βίβλος η οποία περιείχε τα ονόματα όλων όσων ζούσαν από κρατικές χορηγίες, κρατικά φιλοδωρήματα, βασιλικές συντάξεις και λοιπές αργομισθίες. Οι οποίοι, μάλιστα, απέκλειαν από τα ανώτερα αξιώματα και τις προσοδοφόρες θέσεις όλους όσους είχαν κατώτερη προέλευση, δηλαδή τους μη ευγενείς ― όπως, ακριβώς, θα λέγαμε σήμερα, απέκλειαν τους μη-κομματικούς, τους μη-αυλικούς. 
Θα είχε ίσως ενδιαφέρον να βλέπαμε μια αντίστοιχη Rouge Livre, μια ―ας την ονομάζαμε ― «Βίβλο Διασωθέντων της διάσωσης» με τα ονόματα και τις ιδιότητες των σύγχρονων Ducrest. Για την ιστορία, ο Ducrest ήταν ένας κουρέας (κάτι σαν τους δικούς μας «κηπουρούς» του Γιωργάκη Παπανδρέου),  που έπαιρνε επίδομα 1.700 λίρες το χρόνο, επειδή ήτανε κομμωτής της κόρης του κόμη του Αρτουά. Το ότι η κόρη αυτή είχε πεθάνει τόσο μικρή που δεν πρόλαβε να βγάλει μαλλιά για να χτενίζει, δεν είχε καμία σημασία. Ο Ducrest εισέπραττε κανονικά τη σύνταξή του.
Όλοι όσοι ζούσαν από εισοδήματα και αργομισθίες, εμφανίζονταν εξαιρετικά απαιτητικοί. Σαν τον Τομπούλογλου ένα πράγμα, με την περίφημη ατάκα του: «Δεν είμαι εγώ ο μ... να κονομάνε όλοι από δουλειές και εγώ να μην παίρνω μία… Τόσα λεφτά κυκλοφορούν για εμάς δεν έχει; Τώρα θα κάνουμε “χρυσές δουλειές”. Θα σου βγάλω και εσένα ένα ποσό». 
Αλήθεια, πόσοι Τομπούλογλου υπάρχουν; Οι Παπουτσήδες, οι Μπιρμπίλη, Δαμανάκη κ.ά. που έχουν διασωθεί για τις κορυφαίες υπηρεσίες στην Γ΄ Ελληνική Δημοκρατία είναι η κορυφή του παγόβουνου. Υπάρχουν μια σειρά Τομπούλογλοι, που νιώθουν αδικημένοι· που ακόμα κι όταν δεν κλέβουν, νιώθουν μ…  που δεν το κάνουν. Ας μη μιλήσουμε για Κουλούρηδες και Μιχαλολιάπηδες. Ποιοι τους προέκριναν; Ποιοι τους διόρισαν; Και με ποια προσόντα; Και όλοι αυτοί είναι αναπόφευκτο υποπροϊόν του συστήματος διάσωσης;
Για την περίοδο που μιλάμε, στους Στοχασμούς για την Επανάσταση στη Γαλλία, ο Έντμουντ Μπερκ, ένας υπερασπιστής του Παλαιού Καθεστώτος και χορηγούμενος από τον βασιλιά, εμπνευσμένος από τη χομπσιανή διαύγεια γύρω από τα ζητήματα του Λεβιάθαν, έγραφε πως «τα πάντα μοιάζουν αφύσικα σε αυτό το περίεργο χάος ελαφρότητας και θηριωδίας, σε αυτόν τον κυκεώνα κάθε είδους εγκλήματος και κάθε είδους τρέλας. Το θέαμα αυτής της τερατωδίας και του τραγέλαφου, δεν μπορεί να προκαλεί παρά τα πιο αντίθετα πάθη που, ενίοτε αναμειγνύονται στο μυαλό μας· η περιφρόνηση εναλλάσσεται με την αγανάκτηση, τα γέλια με τα δάκρυα, η απέχθεια με τον τρόμο».
Λόγια αντεστραμμένα; Ίσως. Στοχασμοί ασυσχέτιστοι με τα όσα συμβαίνουν; Ενδεχομένως.  Για την εγχώρια φιλοσοφία και πρακτική της «διάσωσης», πάντως, κρατάω το «περίεργο χάος ελαφρότητας και θηριωδίας… το θέαμα της τερατωδίας και του τραγέλαφου». Για το Μέγαρο Μαξίμου, φαίνεται πως είναι αναπόφευκτο. Οι υπουργοί θέλουν να «διατηρούν αυτό που του ανήκει».  Όσο λίγο εκτίμησαν τους κινδύνους «διάσωσης της χώρας», τόσο λίγο εκτιμούν τους κινδύνους της επιχείρησης «διασώζω τα δικά μας παιδιά».

Sunday, 29 December 2013

Πρωτοχρονιά με Τσε και Φιντέλ

Πρωτοχρονιά 1958 στα βουνά της Σιέρρα Μαέστρα

Χριστούγεννα 1957 – Πρωτοχρονιά 1958. Οι αντάρτες του Φιντέλ Κάστρο γιορτάζουν την έλευση του νέου έτους που έμελλε να είναι το τελευταίο του δικτάτορα Μπατίστα στην εξουσία. Ο Κομαντάντε Ερνέστο Τσε Γκεβάρα καθιστός στο κέντρο.
[Christmas 1957 - New Year's Day 1958. Fidel Castro's rebels celebrate the coming of the new year which was Fulgencio Batista's last one in Cuba's leadership. Comandante Ernesto Che Guevara is sitting in the center.]

Friday, 27 December 2013

Το τίμημα της αποτυχίας




[ ... ] Ωστόσο οι μελλοντικές γενιές ενδεχομένως να θεωρήσουν ότι όλη αυτή η διαμάχη και συζήτηση για το αν καπιταλισμός και σοσιαλισμός αποκλείονται αμοιβαίως και αν αποτελούν αντίθετους πόλους, δεν ήταν παρά ένα κατάλοιπο των ιδεολογικών Ψυχρών Πολέμων του εικοστού αιώνα, σαν να ήταν θρησκευτικές διαμάχες.
Ίσως οι διαμάχες αυτές φανούν τόσο άσχετες με τα προβλήματα της τρίτης χιλιετηρίδας όσο άσχετες αποδείχτηκαν και οι διαμάχες μεταξύ Καθολικών και διαφόρων Μεταρρυθμιστών στο δέκατο έκτο και δέκατο έβδομο αιώνα για το δέκατο όγδοο και δέκατο ένατο αιώνα …

Δεν γνωρίζουμε που πάμε. Το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι η ιστορία μας έφερε εδώ που είμαστε σήμερα, καθώς και το γιατί μας έφερε … Ένα πράγμα μόνο είναι σαφές. Ότι εάν η ανθρωπότητα θέλει να έχει αναγνωρίσιμο μέλλον, δεν μπορεί να συνεχίσει να παρατείνει το παρελθόν ή το παρόν. Το δε τίμημα της αποτυχίας, με άλλα λόγια η εναλλακτική λύση απέναντι στην ανάγκη αλλαγής της κοινωνίας, θα είναι το έρεβος. ] – (Eric Hobsbawm – Η Εποχή των Άκρων).

Thursday, 26 December 2013

Επίσκεψη του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ στο Ίδρυμα Παιδόπολη «Άγιος Ανδρέας»

Αλ. Τσίπρας: Το 2014 θα είναι το έτος που θα μηδενίσει το κοντέρ της κατάρρευσης

Επίσκεψη του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ στο Ίδρυμα Παιδόπολη «Άγιος Ανδρέας»

Oι δηλώσεις του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, κατά την επίσκεψή του στο Ίδρυμα Παιδόπολη «Άγιος Ανδρέας»:
«Φέτος περνάμε ίσως τα πιο δύσκολα Χριστούγεννα των τελευταίων δεκαετιών, αλλά τα Χριστούγεννα είναι γιορτή της ελπίδας, της αγάπης της αλληλεγγύης και αυτό το σκοτεινό περιβάλλον που ζούμε, μπορούμε μέσα μας τουλάχιστον να το σπάσουμε. Με αλληλεγγύη, συλλογικότητα, ανθρωπιά, αυτές τις αξίες που πρέπει να ανακαλύψουμε εκ νέου για να βγούμε και από την κρίση, με αλληλεγγύη συλλογικότητα και ανθρωπιά μπορούμε να προσφέρουμε στους ανθρώπους δίπλα μας, κυρίως σε αυτούς που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη. 
Να μη μείνει κανένας μόνος του στην κρίση και κυρίως όλοι όσοι την παρουσία μας την χρειάζονται πραγματικά, να την έχουν, για να μπορέσουμε να οικοδομήσουμε και μία διαφορετική κοινωνία. Η κρίση πρώτα ήταν αξιακή και μετά οικονομική. Και αν καταφέρουμε να αναδείξουμε τις αξίες εκείνες που μπορούν να μας ξαναγυρίσουν στον παλιό μας εαυτό, ως κοινωνία, τότε μπορούμε να καταφέρουμε πολλά.
Ήρθαμε σήμερα σε μία δομή που όπως όλες οι δομές κοινωνικής φροντίδας, έχει πάρα πολλά προβλήματα. Είναι στίγμα στον πολιτισμό μας να μην μπορούμε να δώσουμε τα ελάχιστα που απαιτούνται στα παιδιά που το έχουν ανάγκη, αλλά και στους άνεργους, στους άστεγους, στους ανθρώπους δίχως δικαιώματα. Εκεί όπου το κράτος απουσιάζει, οι δομές αλληλεγγύης και η ανθρωπιά του καθενός και της καθεμιάς, μπορούν να δώσουν πολλά.
Κι ας ευχηθούμε αυτά να είναι τα τελευταία σκοτεινά και σκούρα Χριστούγεννα. Και να μπορέσουμε να ξαναχτίσουμε λιθαράκι λιθαράκι μια καλύτερη προοπτική για τον τόπο. 
Οι εκλογές το 2016 είναι το δώρο που επιθυμεί η κυβέρνηση να φέρει ο Άγιος Βασίλης. Αλλά οι εκλογές θα γίνουν το 2014. Το 2014 έχω πει κι άλλη φορά είναι το έτος μηδέν, το έτος όπου θα μηδενίσει το κοντέρ της κατάρρευσης και θα ξεκινήσουμε βήμα το βήμα, με ενωμένο το λαό την προσπάθεια για την ανοικοδόμηση της χώρας».
- See more at: http://left.gr/news/al-tsipras-2014-tha-einai-etos-poy-tha-midenisei-konter-tis-katarreysis#sthash.5NzZ56QN.dpuf

Wednesday, 25 December 2013

Κι ο Ατενίστας χτενίζεται..

(Ανήθικο δίδαγμα: Το να ξύνεις τσίχλες από τα πεζοδρόμια ή να καθαρίζεις τοίχους από τις αφίσες τη στιγμή που στο διπλανό στενό πεθαίνει κόσμος και δε λες κουβέντα γι' αυτό δεν είναι θετική δράση. Είναι κοινωνική αφασία. Και σε κάνει να φαίνεσαι απάνθρωπος. Και κτήνος. Κι άμα τις αρπάξεις από κανέναν μην απορήσεις μετά για το λόγο, γαμημένε Ατενίστα.)


Διαβάστε περισσότερα: http://www.alfavita.gr/apopsin/atenistas-%CE%BB%CE%BF%CE%B2%CE%BF%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CE%B9-%CE%B1%CE%B8%CE%B7%CE%BD%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CF%81%CE%AC%CE%BE%CE%B7#ixzz2oTFMYFDl
Follow us: @alfavita on Twitter | alfavita.gr on Facebook

Tuesday, 24 December 2013

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

stathis stavropoulos(Τρ. 24/12/13 - 09:15)
Του ΣΤΑΘΗ*
Απ' όλα τα πολλά θανάσιμα αμαρτήματα του εκσυγχρονισμού, τη βουλιμία, τη λαγνεία της εξουσίας, την αρπαγή και την απάτη, τη διχαλωτή γλώσσα του ψεύδους, ένα κυρίως κοσμεί όλα τα άλλα: η αλαζονεία.
Εχει καθίσει πολύ καιρό στην εξουσία ο ίδιος εσμός. Η ίδια ορδή, τα ίδια τζάκια με τους ίδιους τζουτζέδες, ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., σαράντα χρόνια στην εξουσία, και κάτι καλό να είχαν μέσα τους -που για τον λαό δεν είχαν, ούτε για την πατρίδα- το έχασαν. Εγιναν
οι αμαρτίες τους έξις, από δεύτερη πρώτη φύση· και επιδίδονται σ’ αυτές με Συβαρίτικη βουλιμία, Αβδηρίτικη αναλγησία, βακχική μανία και Κλαζομένιο ήθος - σαν
αυτό το όργιο εναντίον των ανθρώπων να μην πέπρωται να τελειώσει ποτέ. Απορούν πολλοί άνθρωποι κι αναρωτιούνται, μα δεν βλέπουν γύρω τους τα αποτελέσματα των έργων τους; δεν βλέπουν τι κάνουν;
Βλέπουν! διότι αυτό που κάνουν θέλουν να γίνεται. Είναι ολετήρες ενσυνείδητοι και ιδιοτελείς, όμως επειδή επί μακρόν χορεύουν τον χορό του θανάτου των άλλων ατιμώρητοι, δεν έχουν πλέον το αίσθημα της τραγωδίας· και σαν κοινοί κύνες, όπου μυρισθούν ανθρώπινο κρέας το ξεσκίζουν. Κι επαίρονται γι’ αυτό,
το διασκεδάζουν, τη βρίσκουν να τρομοκρατούν τον λαό και να τον κοροϊδεύουν. Η εκ τούτων κι άλλων ατιμώρητων φόνων αλαζονεία τους χαρακτηρίζει τον λόγο τους, είτε πρόκειται για φερέφωνα του καθημερινού συρμού που βρίζουν (με έναν εξυπνακίστικο καθωσπρεπισμό συνήθως) όποιον αμφισβητεί τα αφεντικά τους, είτε πρόκειται για πολιτικούς που υπηρετούν αυτά τα αφεντικά.
Γράφει, λόγου χάριν, το διατεταγμένο φερέφωνο για το μυαλό της κυρίας Μακρή και το βρίσκει λειψό. Μα πιο πολύ λειψό βρίσκει το μυαλό όσων την ψήφισαν. Με την ίδια αλαζονεία ο κ. Μπίστης (που έχει περάσει από σαράντα κόμματα με τον πιο ξετσίπωτο τρόπο) κατηγορεί την κυρία Μακρή ότι φεύγει απ’ το κόμμα της, χαρακτηρίζοντας μάλιστα τους ΑΝΕΛ γενόσημο της Χρυσής Αυγής. Με την ίδια αλαζονεία διασύρεται ο κ. Πολύδωρας, με την ίδια αμετροέπεια ο κ. Βενιζέλος χαρακτηρίζει τσογλάνια τους Συριζαίους και πάει λέγοντας, ένα λέγοντας αλαζονικό, ανήθικο και χυδαίο.
Ολα αυτά τα χρόνια αυτή η αλαζονεία υφήρπε ή, σε κρίσιμες στιγμές, γινόταν αφόρητα εμφανής. Τώρα έχει ανεβεί στον μιναρέ και δεν κατεβαίνει με τίποτα. Διότι αυτή η μανιασμένη αλαζονεία είναι τοτελευταίο όπλο της απελπισίας που νιώθουν όσοι καταλαβαίνουν ότι ο καιρός τους τελειώνει και ότι η λογοδοσία που θα τους ζητηθεί ζυγώνει.
Απ’ όλες τις αμαρτίες τους καμμιά δεν μπορούν να βγάλουν μπροστά, παρά μόνον την αλαζονεία. Αυτή είναι η ασπίδα πίσω απ’ την οποία μάχονται την τελευταία τους μάχη. Ολο και πιο σκόρπιοι, όλο και πιο ασύνταχτοι, όλο και πιο φοβισμένοι. Ξέρουν ότι κάθε μέρα που κερδίζουν, παρενδύοντας τις ολέθριες πράξεις τους σε τάχα αναγκαία κακά, έρχονται όλο και πιο κοντά στο τέλος τους. Κι αυτούς που τώραβρίζουν τον λαό, σύντομα θα τους δείτε ικέτες στα πόδια του, ότι βεβαίως-βεβαίως δεν έφταιγαν αυτοί, ότι δεν ήταν βαλτοί, αλλά ότι άλλοι τους... βάλανε.
Κατά τον ίδιο τρόπο που βουλευτές της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ σκίζονταν στα πάνελ υπέρ του λαού, ψηφίζοντας στη Βουλή εναντίον του, κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο, όταν πέσει πάνω στα κεφάλια τους το έργο τους, θα ρίχνουν στάχτη στα μαλλιά τους και θα γλύφουν τον λαό επικαλούμενοι φθηνές δικαιολογίες.Διότι
η άλλη πλευρά της αλαζονείας είναι η ξεφτίλα. Κι αυτήν την ξεφτίλα θα πρέπει να λάβουν ποινή όσοιβάψανε τα χέρια τους στα μέτρα και τα μνημόνια, στη δήωση της ίδιας τους της πατρίδας. Αυτοί πουέπρατταν, ή ψήφιζαν ή έλεγαν έτσι, ώστε σήμερα 1.500.000 να ’ναι άνεργοι, 1.000.000 απλήρωτοι, εκατομμύρια απελπισμένοι, παιδιά που κρυώνουν και πεινάνε, γέροντες που σκύβουν το κεφάλι βουρκωμένοι.
Καλά Χριστούγεννα σε όλους εσάς που είσθε αθώοι του αίματος, οι άλλοι το βλέπουν στα χέρια τους την ώρα που τρώνε, όπως η Λαίδη Μάκβεθ, την ώρα που πάνε να φιλήσουν τα παιδιά τους.
Καλά Χριστούγεννα σε όλους τους άλλους, τους δοκιμαζόμενους, καλή δύναμη, καλή οργή...
*Δημοσιεύθηικε στο enikos.gr την Τρίτη 24 Δεκεμβρίου 2013

Αιθαλομίχλη...

Μες την υπόγεια την ταβέρνα,
μες σε καπνούς και σε βρισιές
(απάνω στρίγγλιζε η λατέρνα)
όλ’η παρέα πίναμ” εψες”
εψές, σαν όλα τα βραδάκια,
να πάνε κάτου τα φαρμάκια.
Σφιγγόταν ένας πλάι στον άλλο
και κάπου εφτυούσε καταγής.
Ω! πόσο βάσανο μεγάλο
το βάσανο είναι της ζωής!
Όσο κι ο νους να τυραννιέται,
άσπρην ημέρα δε θυμιέται.
Ήλιε και θάλασσα γαλάζα
και βάθος τ” άσωτ” ουρανού!
Ω! της αυγής κροκάτη γάζα,
γαρούφαλα του δειλινού,
λάμπετε, σβήνετε μακριά μας,
χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!
Του ενός ο πατέρας χρόνια δέκα
παράλυτος, ίδιο στοιχειό”
τ” άλλου κοντόημερ” η γυναίκα
στο σπίτι λιώνει από χτικιό”
στο Παλαμήδι ο γιός του Μάζη
κ” η κόρη του Γιαβή στο Γκάζι.
- Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
- Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
- Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
- Φταίει πρώτ” απ” όλα το κρασί!
Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Κανένα στόμα
δεν το βρε και δεν το “πε ακόμα.
Έτσι στη σκότεινη ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί.
Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα
όπου μας εύρει μας πατεί.
Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!

Sunday, 22 December 2013

Ανακοίνωση τμήματος Εξωτερικής Πολιτικής και Άμυνας του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με την άρνηση της συγκυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου να αποδεχθούν εξεταστική επιτροπή για το θέμα των υποβρυχίων που ζήτησε ο ΣΥΡΙΖΑ

Επικοινωνία Συνδέσεις RSS Twitter Facebook YouTube
19/12/2013

Ανακοίνωση τμήματος Εξωτερικής Πολιτικής και Άμυνας του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με την άρνηση της συγκυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου να αποδεχθούν εξεταστική επιτροπή για το θέμα των υποβρυχίων που ζήτησε ο ΣΥΡΙΖΑ

Κανείς δεν έτρεφε αυταπάτες για την συγκάλυψη σκανδάλων από την συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου. Αλλά αυτή τη φορά ο κ. Βενιζέλος ξεπέρασε και τις πιο σκοτεινές πλευρές του εαυτού του. Επιχείρησε να ρίξει λάσπη στον Γιάννη Ταφύλλη, λαμπρό  αξιωματικό, με πέντε τιμητικές διακρίσεις κατά την 25ετη θητεία του στην Πολεμική Αεροπορία ως πιλότος μαχητικών αεροσκαφών, επιτελής και στη συνέχεια  επικεφαλής ομάδας ειδικών για τη σχεδίαση και  υλοποίηση της υποδομής των πληροφοριακών συστημάτων που υποστηρίζουν το  επιχειρησιακό  έργο της Αεροπορίας  έως και σήμερα.
Επιπλέον  είναι δοκιμασμένο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ στους αγώνες για αξιόμαχες Ένοπλες Δυνάμεις χωρίς ρεμούλες, μίζες και αναξιοκρατία.
Ο Γιάννης Ταφύλλης είναι κάτοχος 2 μεταπτυχιακών με εξειδίκευση  στην ανάλυση και σχεδίαση πληροφοριακών συστημάτων υψηλών απαιτήσεων και τιμήθηκε από την Π.Α.  για τη συμβολή του στην ανακάλυψη και τεκμηρίωση σοβαρών προβλημάτων σε αεροσκάφη που παραλάμβανε η Αεροπορία στα πλαίσια της Αγοράς του Αιώνα.
Ο  κ. Βενιζέλος και οι όμοιοι του βρίσκονται πολύ χαμηλά στη συνείδηση του λαού για να φτάσει η λάσπη τους την Αριστερά και τα στελέχη της.
Η χθεσινή άρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ για σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής αφήνει αναπάντητα κρίσιμα ερωτήματα.
Γιατί τα υποβρύχια δεν φρουρούν τις ελληνικές θάλασσες αλλά σαπίζουν στον Σκαραμαγκά;
Ποιοι επέτρεψαν το φαγοπότι εκατοντάδων εκατομμυρίων από το αίμα και τον ιδρώτα του άνεργου, του συνταξιούχου, του μισθωτού και του κατεστραμμένου μικρομεσαίου επιχειρηματία και αγρότη;
Γιατί οδηγούνται στην απόγνωση χιλιάδες οικογένειες των εργαζομένων στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά;
Πότε επιτέλους θα αποδοθούν ευθύνες και θα πληρώσουν οι υπεύθυνοι για τα σκάνδαλα που έριξαν τη χώρα στα βράχια;
Οι απαντήσεις θα δοθούν και μάλιστα σύντομα γιατί η ώρα της κυβέρνησης του λαού και της Αριστεράς έφτασε.

Friday, 20 December 2013

Cafe Bar 'Mirador' - Σήμερα 9.30, Αγ. Αντωνίου 71


Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΕΕ & ΟΝΕ

Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΕΕ & ΟΝΕ: Η ΜΕΤΑΠΤΩΣΗ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ

PDF
(Πεμ. 19/12/13 - 17:05)
Του ΘΕΜΗ ΤΖΗΜΑ*
Δεν πρέπει να κουραστούμε να το λέμεη άρνηση συζήτησης γύρω από το ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης, όπως και ως προς τη θέση της χώρας, στο πλαίσιο ενός κλίματος μανιχαϊσμού καιμυστικιστικού, νομισματικού φετιχισμού ευνοεί αποκλειστικά και μόνο την κατεξοχήν παρασιτική ολιγαρχία, την ξένη πατρωνία και τις εντελλόμενες από τους παραπάνω πολιτικές δυνάμεις. Δηλαδή ευνοεί μόνο τη σύγχρονη καμαρίλα, τη χορεία των συνενόχων.
Σε όλη την Ευρώπη, το ζήτημα της ΕΕ και της ΟΝΕ ανοίγει διάπλατα. Οι απλουστεύσεις και οι δογματισμοί πέρα από επικίνδυνοι έχουν ως σκοπό μόνο να κρατήσουν πίσω τον ελληνικό λαό και βεβαίως τα προοδευτικά τμήματα, εγκλωβισμένα στη λογική του ανίσχυρου -και όχι του αδύναμου- κρίκου.

Είναι προφανές ότι ιστορικά η ΕΕ και συνεπώς και η ΟΝΕ αποτέλεσαν καπιταλιστικού χαρακτήρα ενώσεις.Ότι δομήθηκαν ως διευρυμένα πεδία δράσης των ευρωπαϊκών αστικών τάξεων, προκειμένου οι τελευταίες να ενισχύσουν τη θέση τους στο εσωτερικό της ηπειρωτικής αγοράς αλλά και παγκοσμίως.
Η ΕΕ και η ΟΝΕ δηλαδή συνιστούν κατάκτηση των εθνικών αστικών τάξεων στην κατεύθυνση της διαμόρφωσης ενός κοινού τους «ζωτικού χώρου» από οικονομικής και πολιτικής άποψης, όπως και της δυναμικής εισόδου τους στο διεθνή καταμερισμό κεφαλαίου και του μεταπολεμικού ιμπεριαλισμού.
Η κεντρική σύλληψη ήταν η κατοχύρωση ειρηνικών σχέσεων μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας μέσα από την ισοτιμία των αστικών τους τάξεων, όπως αυτή εκφραζόταν με πολιτικούς και εν μέρει οικονομικούς όρους, η πρόσδεση της ευρωπαϊκής περιφέρειας στον παραπάνω άξονα, με το τριπλό δέλεαρ του πολιτικού φιλελευθερισμού, της υπόρρητης υπόσχεσης ενός πανευρωπαϊκού κεϋνσιανού κοινωνικού κράτους και της εισροής κεφαλαίων, που με τη σειρά τους χρησιμοποιούνταν κυρίως για εισαγωγές και άρα εμπέδωση της γαλλογερμανικής ηγεμονικής θέσης.
Το αντάλλαγμα της περιφέρειας προς το γαλλογερμανικό άξονα ήταν η αποδοχή πολλαπλών οικονομικών ταχυτήτων εντός της ΕΕ και έπειτα της ΟΝΕ: πρώτα η Γαλλία και η Γερμανία, έπειτα μια ενδιάμεση ζώνη αναπτυγμένων βιομηχανικά κρατών όπως η Ιταλία και η Ισπανία για παράδειγμα, αλλά όχι του επιπέδου και της ισχύος των δύο πρώτων και κατόπιν η κατεξοχήν ευρωπαϊκή περιφέρεια, που εν πολλοίς εντάχθηκε για πολιτικούς λόγους, καθώς ήταν προφανές ότι το επίπεδο ανάπτυξης των οικονομιών αυτών ήταν τέτοιο που μοιραία θα τις μετέτρεπε σε αδύναμους κρίκους, όποτε θα ξεσπούσε κάποια κρίση.
Βεβαίως, μέσα στην αλαζονεία τους, οι νεοφιλελεύθεροι διαμορφωτές και ιδρυτές της ΟΝΕ είχαν αποκλείσει κάθε σχεδιασμό ενόψει ενδεχόμενης καπιταλιστικής κρίσης, ενθουσιασμένοι από τη δυστοπία του τέλους της ιστορίας.
Το να λέμε όμως σήμερα τα παραπάνω και να μην προχωρούμε περισσότερο δεν προσφέρει και πολλά. Για όποιον θέλει να δει είναι ούτως ή άλλως προφανή. Οφείλουμε να προχωρήσουμε περισσότερο: η καπιταλιστική κρίση, συνδυαζόμενη με την αυτοπεποίθηση και τον ηγεμονικό «τσαμπουκά» της επανενωμένης Γερμανίας, όπως και με την πολιτική και οικονομική καχεξία της Γαλλίας αλλάζουν το χαρακτήρα της ΕΕ και της ΟΝΕ.
Τη στρέφουν στο ξήλωμα του κοινωνικού κράτους δικαίου, προς όφελος του νεοφιλελεύθερου κράτους εκτάκτου ανάγκης, προς την αναβίωση ενδοευρωπαϊκών εθνικισμών ή και σε φασιστικά κινήματα, σε ένα μικρομέγαλο ιμπεριαλισμό, ενώ ταυτόχρονα μετατρέπουν την ευρωζώνη σε αδύναμο κρίκο της καπιταλιστικής αλυσίδας.
Πρώτα απ' όλα, το δέλεαρ για τους λαούς προκειμένου να υποστηρίξουν την ένταξή τους στην ΕΕ και στην ΟΝΕ, δηλαδή το κοινωνικό κράτος δικαίου θρυμματίζεται συστηματικά. Τη θέση του παίρνει η εσωτερική αποικιοποίηση εντός της ΕΕ και της ΟΝΕ αλλά και στο εσωτερικό των περισσοτέρων κρατών- μελών της. Δε μιλούμε για ένταση των ανισοτήτων απλά.
Μιλούμε αφενός για απερίφραστη συρρίκνωση της λαϊκής κυριαρχίας εντός της Ένωσης και εντός των κρατών της προς όφελος του ελέγχου από το γερμανικό πολιτικό κέντρο και ενίοτε με ολίγη από διακυβερνητικές συναντήσεις. Στην πραγματικότητα δε, από το παρασιτικό χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και από τις μεγάλες μερίδες του βιομηχανικού κεφαλαίου.
Αφετέρου, για κονιορτοποίηση κάθε κοινωνικού δικαιώματος, στο εσωτερικό των κρατών μελών αλλά και για υποχώρηση- δικαιική και εν τοις πράγμασι- των αντιστοίχων ρυθμίσεων και στο πεδίο της ΕΕ και της ΟΝΕ αυτών καθ' εαυτών. Αυτό που χτίζεται στη θέση του μοντέλου κεϋνσιανού και πολιτικά φιλελεύθερου, κοινωνικού κράτους δικαίου είναι το μοντέλου του κράτους- υπηρέτη του νεοφιλελεύθερου παρασιτισμού και άρα- προκειμένου να επιβάλλει το βιασμό του βιοτικού επιπέδου και των δικαιωμάτων των λαών- του κράτους μόνιμης έκτακτης ανάγκης, άλλοτε και αλλού αξιοποιώντας την τυπική αστική νομιμότητα, άλλοτε και αλλού με ευθέως αυταρχικές μεθόδους.
Η αιτία αυτής της εξέλιξης έγκειται στη διεθνή πτωτική τάση της κερδοφορίας του κεφαλαίου, ιδίως δε δυτικής προέλευσης. Σε συνάρτηση δε, με την αδυναμία του καπιταλισμού να επαναστατικοποιήσει τα μέσα παραγωγής και να ρυθμίσει την είσοδο τεραστίων μαζών στη διεκδίκηση συμμετοχής τους στις υπό συγκρότηση (μέσο-) αστικές τάξεις των αναπτυσσομένων κρατών, οδηγεί μοιραία στην ανάγκη υφαρπαγής μεγαλύτερης υπεραξίας από τους εργαζομένους δηλαδή στην περαιτέρω φτωχοποίησή τους.
Η κρίση όμως έχει και μια ακόμα επίδραση: οι εθνικές αστικές τάξεις, παρά τη διαδικασία της παγκοσμιοποίησης και τη φυσική τάση διεθνοποίησης του κεφαλαίου, στη βάση της κινητικότητάς του, καθίστανται ακόμα πιο «εγωιστικές». Η άρρητη συμφωνία σχετικής αδυναμίας- σχετικής υπεροχής, της ευρώ- περιφέρειας, προς όφελος της πρώτης οικονομικής ταχύτητας μετατρέπεται σε σχέση εξαρτημένου και εντολέα. «Σωζόμενου» και «σωτήρα».
Επιπλέον, η ακόμα πιο ενισχυμένη γερμανική αστική τάξη μετά την επανένωση αισθάνεται ότι δε χρειάζεται ούτε πολιτικά, ούτε οικονομικά βεβαίως να επιδεικνύει ευαισθησία στην εντεινόμενη γαλλική ανασφάλεια, που προκύπτει από τη φάση μακρόχρονης αποδυνάμωσης του ρόλου της γαλλικής αστικής τάξης.
Συνδυαστικά λοιπόν, η ένταση της σχέσης εξάρτησης κέντρου- περιφέρειας που περνά τα όρια της υποτέλειας και το τέλος του γαλλογερμανικού άξονα, λαμβάνοντας επιπλέον χώρα σε ένα οικονομικό πλαίσιο έντασης των διακρατικών και ενδοκρατικών ανισοτήτων, αναγεννούν τους όχι και τόσο καλά θαμμένους αντιπάλους ευρωπαϊκούς εθνικισμούς.
Το ευρώ, ως το αποκορύφωμα της ευρωπαϊκής καπιταλιστικής εξέλιξης και ως το κατεξοχήν εργαλείο εμπέδωσης της γερμανικής ηγεμονίας αλλά και ελέγχου των υπολοίπων κρατών- μελών, μετατρέπεται έτσι στο συμβολικό και υλικό παράγοντα ανάδυσης εθνικισμών, καθώς η ταπεινωτική υποτέλεια και η αλαζονική υπεροχή των αστικών τάξεων έντεχνα εκτρέπεται σε μαζικό εθνικισμό ή και σε εκφασισμό από τα καθεστωτικά ΜΜΕ, προκειμένου να συσκοτιστούν οι πραγματικές αιτίες της κρίσης των λάων.
Συνολικά δε, η ΕΕ επιδιώκει να αναβαθμίσει το ρόλο της στις ιμπεριαλιστικές πολιτικές ισχύος που αναπτύσσονται τάχιστα παγκοσμίως απειλώντας ολοένα εντονότερα τη διεθνή ασφάλεια και ειρήνη. Ανήσυχη από την επισφαλή σινοαμερικανική εταιρική σχέση πασχίζει να προσφέρει εγγυήσεις στις ΗΠΑ ότι μπορεί να διαχειριστεί τα του οίκου της από μόνη της, υπό γερμανική καθοδήγηση και βεβαίως σε αυτή τη βάση να καταλάβει το χώρο που θεωρεί ότι της αρμόζει διεθνώς, διαθέτοντας τόσο πολιτικό- οικονομική αλλά σταδιακά και στρατιωτική ισχύ.
Οι δηλώσεις του αρμοδίου Ευρωπαίου επιτρόπου στο ζήτημα της Ουκρανίας είναι απολύτως ενδεικτικές και εξοργιστικές: όπως αναφέρεται στο αντίστοιχο άρθρο του tvxs ενημέρωσε τον αντιπρόεδρο της ουκρανικής κυβέρνησης, ότι για να συνεχιστούν οι διαπραγματεύσεις ΕΕ- Ουκρανίας, θα έπρεπε η τελευταία να δεσμευτεί εκ των προτέρων, δηλαδή ασχέτως της εξέλιξης της διαπραγμάτευσης, ότι θα υπέγραφε την όποια συμφωνία.
Μαζί με την ανάμειξη της ΕΕ και διά αυτής της Γερμανίας πρόκειται για καθαρή επανεμφάνιση κλασσικών γεωπολιτικών επιδιώξεων, με σαφή ιμπεριαλιστική κατεύθυνση. Αντίστοιχη συμπεριφορά η ΕΕ επέδειξε σε μια σειρά ακόμα ζητημάτων, με προηγούμενο τη Συρία, όπου έλαβε θέση υπέρ της μίας εκ των δύο αντιμαχομένων πλευρών, χωρίς να υπολογίζει ούτε τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ούτε τα ζητήματα κρατικής κυριαρχίας.
Η ΕΕ και η ΟΝΕ ωστόσο εξακολουθεί να παραμένει ο αδύναμος κρίκος της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας. Η διόγκωση της σημασίας της κρίσης δανεισμού ορισμένων κρατών- μελών, που από σύμπτωμα αναδείχθηκε από το ευρωπαϊκό διευθυντήριο συνειδητά σε αιτία της ευρωπαϊκής εκδοχής της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης ενέτεινε την εθελοτυφλία μπροστά στα αίτια της ευρωπαϊκής παρακμής: εσωτερική ανισότητα και στρέβλωση του ευρώ, παραγωγική καχεξία σε σειρά κρατών- μελών, δημογραφικό ζήτημα, δημοκρατικό έλλειμμα, αδυναμία των παραγωγικών σχέσεων να αναπτύξουν τις παραγωγικές δυνάμεις συνολικά στην ΕΕ και στην ΟΝΕ, κυριαρχία του παρασιτισμού.
Η θέση της ΕΕ και της ΟΝΕ στην κατάσταση αδυνάμου κρίκου παγκοσμίως όπως είδαμε απαντάται από την ενίσχυση της κυριαρχίας του ευρωπαϊκού κατεστημένου. Πρέπει εδώ δε, να σημειώσουμε το εξής: το ευρωπαϊκό κατεστημένο παρότι εμπεριέχει τις εθνικές αστικές τάξεις, δεν εσωκλείσει τον ίδιο βαθμό όλες τις εθνικές αστικές τάξεις, ούτε εκφράζει εξίσου αποτελεσματικά όλες τις μερίδες τους. Επιπλέον κάποια εσωτερικά τμήματά τους έχουν αποκτήσει δική τους ευρώ- κεντρική υπόσταση, που τείνει να λάβει χαρακτηριστικά ενός ιδιότυπου ευρωπαϊκού ελιτίστικου εθνικισμού. Γι' αυτό βλέπουμε για παράδειγμα τμήματα της γαλλικής άρχουσας τάξης να φλερτάρουν με ή έστω να συζητούν την έξοδο από το ευρώ, όσο η κρίση εντείνεται.
Ενώ δηλαδή η ίδρυση της ΕΕ και της ΟΝΕ έδειξε την τάση διαμόρφωσης ενός νέου πεδίου και νέων διαδικασιών ανάπτυξης των ευρωπαϊκών αστικών τάξεων, σήμερα πλέον παίζουν το ρόλο εμπέδωσης σχέσεων ανοιχτής κυριαρχίας ακόμα και εις βάρος των περισσοτέρων εκ των αστικών τάξεων των κρατών- μελών και ανάσχεσης των διαδικασιών εξέλιξης των μέσων παραγωγής και των παραγωγικών δυνάμεων. Μια διπλή, κάθετη και οριζόντια «εξουσιαστικότητα»δομείται.
Στη βάση των παραπάνω λοιπόν, η ΕΕ και η ΟΝΕ μετατρέπονται σταδιακά σε θερμοκήπιο εθνικισμών και φασιστικών φαινομένων, λόγω της μετάπτωσής τους σε αντιδραστικούς σχηματισμούς: όσο δεν επαναστατούν δηλαδή οι παραγωγικές δυνάμεις που πνίγονται από τις παραγωγικές σχέσεις προκειμένου να δομήσουν ένα άλλο οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο, όσο οι κοινωνίες δεν κατακτούν το δικαίωμά τους να αποφασίζουν δημοκρατικά το μέλλον τους, τόσο η ΕΕ και η ΟΝΕ θα εμφανίζονται ως οι κατεξοχήν παγκοσμίως σχηματισμοί όπου κυριαρχεί ο παρασιτισμός.
Αυτός ο παρασιτισμός θα παρασύρει τους λαούς τόσο σε αντιπάλους εθνικισμούς, όσο και στις περιπέτειες παγκοσμίως των ιμπεριαλισμών που καταρχήν διαγκωνίζονται μεταξύ τους, με ανοιχτό όμως το ενδεχόμενο της σύγκρουσης.
Το «μέσα» ή «έξω» λοιπόν από την ΕΕ και την ΟΝΕ πρέπει να κριθεί στη βάση της ανάλυσης της τωρινής φύσης των συστημάτων αυτών, σε συνάρτηση με το παγκόσμιο περιβάλλον. Ανοίγει ένα νέο πεδίο δράσης, υπερεθνικό και άρα πιο αποτελεσματικό για τις εργατικές τάξεις, τους νέους, τα κινήματα, τις δημιουργικές παραγωγικές δυνάμεις εντός της ΕΕ και της ΟΝΕ; Ή αντίθετα δομούνται ακόμα πιο καταπιεστικά, αντιδραστικά δεσμά και διογκώνονται οι εθνικισμοί, προκειμένου ο παρασιτισμός να διατηρεί ως έξοδο κινδύνου ανοιχτό το ενδεχόμενο της διάλυσης ή του τεμαχισμού σε πρώτη φάση του ευρώ, προς όφελός του, φορτώνοντας την ευθύνη σε κάποιους επιμέρους εθνικισμούς;
Ενώ προ της κρίσης, η πρώτη εκδοχή έδειχνε ισχυρή, η εξέλιξη της κρίσης σε συνάρτηση με τις αδυναμίες της ευρωπαϊκής αριστεράς- για μια σειρά λόγων που δεν μπορούν να αναλυθούν σε αυτό το άρθρο- καθιστά πιο ισχυρή τη δεύτερη εκδοχή. Καπιταλιστικού χαρακτήρα σχηματισμοί, ακόμα και στη συντηρητική τους φάση, δηλαδή μετά την πρώτη ορμητική είσοδο στο ιστορικό προσκήνιο της αστικής τάξης ως ηγεμονικής δύναμης μπορούν και έχουν κατά καιρούς διαμορφώσει πεδία που η εργατική τάξη και εν γένει το μπλοκ των καταπιεζόμενων δυνάμεων μπορούν να αξιοποιήσουν προκειμένου να αναβαθμίσουν την πάλη τους.
Η μετάπτωση όμως ενός σχηματισμού σε αντιδραστική κατάσταση οδηγεί στην εσωτερική του σήψη και στην καταστροφή. Καταστροφή στην οποία οι εργαζόμενοι, οι νέοι, τα κοινωνικά κινήματα, το μπλοκ δυνάμεων που επιδιώκει ένα άλλο οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο δεν έχουν κανένα λόγο να είναι συμμέτοχοι.
Βεβαίως υπάρχει το ερώτημα: είναι ταυτόσημη η φύση και κυρίως η σημερινή θέση της ΕΕ με αυτήν της ΟΝΕ; Βεβαίως ο βαθύτερος χαρακτήρας τους είναι κοινός. Συνιστούν καπιταλιστικού χαρακτήρα ενώσεις που τείνουν προς την ίδια κατεύθυνση, ενοποίησης στο παραπάνω πλαίσιο. Ωστόσο, ενώ η ΕΕ διατηρεί πολιτικές διαδικασίες, κάποιες εκ των οποίων- οι ευρωεκλογές- είναι αστικοφιλελεύθερου χαρακτήρα και άρα μπορούν έστω εν μέρει να εκφράσουν τις κοινωνικές ζυμώσεις, η ΟΝΕ όχι μόνο δε διαθέτει τέτοιες διαδικασίες αλλά επιπλέον μετατρέπεται σε παράγοντα συρρίκνωσης του αστικοφιλελεύθερου χαρακτήρα των κρατών- μελών της.
Θα απαντήσει κανείς ότι πρόκειται για μια διαφορά του εποικοδομήματος και όχι της βάσης, των παραγωγικών σχέσεων. Ότι η ίδια η εξέλιξη του καπιταλισμού και των αντιφάσεών του, ιδίως δε της νεοφιλελεύθερης εκδοχής του οδηγεί στον αυταρχισμό, όπως και αν αυτός εκδηλώνεται.Όλα τα παραπάνω είναι σωστά. Δεν πρέπει όμως να μας διαφεύγουν ούτε η σημασία του εποικοδομήματος, κομβικό τμήμα του οποίου είναι οι πολιτικές διαδικασίες, ούτε η υποχρέωση του μπλοκ δυνάμεων που με επίκεντρο την εργατική τάξη παλεύει για άλλη πολιτική να αξιοποιεί προς όφελός του, το όποιο πολιτικό πεδίο δράσης ανοίγει το κατεστημένο, χωρίς και πάλι δογματικά να προσκολλάται σε αυτό.
Στην πραγματικότητα, στο ερώτημα μέσα ή έξω- ιδίως- από την ΟΝΕ αλλά ίσως και από την ΕΕ θα απαντήσουν οι ίδιοι αυτοί σχηματισμοί- αν και μπορεί βάσιμα να υποστηρίξει κανείς ότι έχουν απαντήσει ήδη: στις πρώτες μέρες που μια διακηρυγμένα- ίσως και μόνο διακηρυκτικά- αντιμνημονιακή, αντινεοφιλελεύθερη δύναμη θα κληθεί από κάποιο ευρωπαϊκό λαό να κυβερνήσει, το ευρωπαϊκό διευθυντήριο όπως τα μέχρι τώρα γεγονότα έχουν δείξει θα αποπειραθεί να πνίξει στην κούνια της όποια εναλλακτική, προοδευτική πολιτική, με όπλο το ευρώ.
Μπροστά σε μια τέτοια επιλογή, η ρήξη- σίγουρα με την ΟΝΕ- κάθε λαού που θεωρεί ότι δεν του ταιριάζει η υποτέλεια και η μακρόχρονη παρακμή αποτελεί επιλογή επιβίωσης.
*Πηγή: tvxs.gr
Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου 2013