Τετάρτη 24 Νοεμβρίου 2010

Ας εξεγερθούμε!


Πριν ένα χρόνο όλοι οι θιασώτες του καπιταλισμού ισχυρίζονταν ότι η κρίση δεν οφείλονταν στις αγορές, αλλά μονομερώς σε κάποιους αδίστακτους και άπληστους τραπεζίτες, χρηματιστές και κερδοσκόπους που εκμεταλλεύτηκαν την απορρύθμιση των χρηματοπιστωτικών αγορών για προσωπικό όφελος.
Οι σοσιαλδημοκράτες από τη μεριά τους διακήρυτταν ότι η κρίση οφείλεται στις νεοσυντηρητικές πολιτικές και πανηγύριζαν για το «τέλος του νεοφιλελευθερισμού» και την επιστροφή του αγοραίου κρατισμού. Όλοι τους όμως απόκρυπταν το γεγονός ότι η παγκοσμιοποίηση των αγορών αντανακλά δομικές αλλαγές στον καπιταλισμό και ότι η καπιταλιστική κρίση/κατάρρευση οφείλεται στις αντιδραστικές επεκτατικές αναδιαρθρώσεις και μετασχηματισμούς του καπιταλισμού, ως αποτέλεσμα της κρίσης υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου. Η προσπάθεια συσκότισης των πραγματικών αιτιών της κρίσης -η οποία δεν είναι κρίση πολιτικής διαχείρισης αλλά κρίση του καπιταλιστικού συστήματος– γίνεται προκειμένου να αποτραπεί η ανάπτυξη μιας μαζικής απειλητικής ριζοσπαστικοποίησης που δύναται να επιφέρει αυτή η διαπίστωση.
Ο καπιταλισμός όχι μόνο δεν πρόκειται να επιστρέψει σε προηγούμενες μορφές του «κοινωνικού συμβολαίου», αλλά το καταργεί υλοποιώντας νέες αντιδραστικές τομές, προβαίνει σε μια επιθετική συνολική αναδιοργάνωση των εκμεταλλευτικών και καταπιεστικών σχέσεων για να αναπαραγάγει την ολοκληρωτική εξουσία και κυριαρχία του και διατηρεί (ακόμα και εν μέσω κρίσης) σε υψηλά επίπεδα την κερδοφορία του κεφαλαίου και την υπάρχουσα κρατική ισχύ, καταστρέφοντας αξίες χρήσης, εργαζόμενους, κοινωνίες, ανθρώπινες ζωές, περιβάλλον. Δηλαδή η ίδια η κρίση είναι ο καπιταλισμός και ο σύμμαχός του το κράτος, που εδράζονται στην ύπαρξη του κέρδους, της εμπορευματικής κατα ναλωτικής κοινωνίας, της καταπίεσης και που περιθωριοποιούν και κάνουν τη ζωή και την εργασία λάστιχο και χρησιμοποιούν τους εργαζόμενους όταν και όποτε τους χρειάζονται για την αναπαραγωγή και την ισχύ τους. Μια στρατηγική που οι συνέπειές της είναι η διογκούμενη ανεργία, ο κοινωνικός αποκλεισμός, η εξαθλίωση και υποβάθμιση της ζωής των ανθρώπων, τα «εργατικά ατυχήματα»- δολοφονίες, η κυριαρχία στη γνώση, τον πολιτισμό, τη φύση, την κοινωνική ζωή.
Επιπλέον η κοινωνική και εργατική διαμαρτυρία αντιμετωπίζεται από τους κρατούντες με τόνους χημικών δακρυγόνων. Καταστέλλουν και ποινικοποιούν όποιον κοινωνικό και εργατικό αγώνα δεν τους αρέσει, αναβαθμίζουν και στελεχώνουν όλους τους κρατικούς μηχανισμούς ή δημιουργούν νέους (ομάδες ΔΙΑΣ, ΔΕΛΤΑ) για την εξασφάλιση της κοινωνικής ειρήνης και της «δημοκρατικής ομαλότητας», εισάγοντας το ενδεχόμενο ανοιχτής παρανομίας κάθε ανατρεπτικής κοινωνικοπολιτικής δράσης και μ’ αυτόν τον τρόπο τρομοκρατούν και ελέγχουν κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής στην πόλη, στο χωριό, στη γειτονιά, στη συνοικία.
Κοινωνικός εχθρός πλέον είναι εκείνος που δε συναινεί με την πολιτική εξουσία, δεν αναγνωρίζει το μνημόνιο, το πρόγραμμα σταθερότητας και αμφισβητεί έμπρακτα και συνολικά το σύστημα της κοινωνικής λεηλασίας. Πρόκειται για τη σκληρότερη επέλαση του καπιταλισμού. Μια κατάσταση πολέμου κράτους, κυβέρνησης και κεφαλαίου που η επίτευξή του πραγματοποιείται εξαιτίας της απόλυτης στήριξης των υπερεθνικών οργανισμών, που λειτουργούν ως μέσο και άλλοθι για την επιβολή όλων των επώδυνων αντικοινωνικών μέτρων, περιθωριοποιώντας μεγάλα κοινωνικά στρώματα, καταστρατηγώντας κατακτήσεις, υποτάσσοντας τα πάντα στην απόλυτη κυριαρχία τους και κερδίζοντας χώρο, άρα χρόνο, χρήμα και εξουσία.

Πραγματικοί και όχι συμβολικοί αγώνες

Σήμερα όλο το φάσμα της Αριστεράς με ιδεολογήματα και αιτήματα «αριστερού» κεϋνσιανισμού ευελπιστεί ότι θα ανακοπεί η κρίση. Απέναντι στην κρίση προτάσσει την επιστροφή στην προηγούμενη καπιταλιστική κατάσταση, απέναντι στη κρατική βία το συμβολισμό της ελεγχόμενης θυματοποίησης, απέναντι στο Μνημόνιο τη συσσώρευση δυνάμεων και την εξαργύρωση των αγώνων για τις εκλογικές αυταπάτες της, απέναντι στην ποινικοποίηση των κοινωνικών και εργατικών αγώνων την αστική νομιμότητα. Και εξαιτίας των παραπάνω, η επαναστατική ανατρεπτική λύση και απάντηση είναι ανύπαρκτη ή με ονειρώξεις μετατίθενται σε ένα αβέβαιο μέλλον, όπου η γη της επαγγελίας και ο επαναστατημένος άνθρωπος θα δημιουργηθούν αυτόματα σε μια νύχτα. Μέχρι τότε ισχύει το μεσσιανικό- χριστιανικό «δόγμα της καρτερίας». Δηλαδή της «ιστορικής υπομονής» με τις κοινοβουλευτικές διαμεσολαβήσεις και αντιπροσωπεύσεις. Ακόμα και σημεία της άνευρης αντίδρασής της, στον κύκλο της παραλυτικής, παρακολουθητικής στάση της, κινούνται στο επίπεδο του συμβολισμού είτε πρόκειται για κομματικές παρελάσεις στα λιμάνια είτε θυματοποίηση στα λουλουδάδικα για τα δελτία των 8. Οι επιθετικές μορφές πάλης και σύγκρουσης απέναντι στο καθεστώς, η μαζική αντιβία και τα οδοφράγματα, χαρακτηριστικά μόνο ενός μαχητικού και ακηδεμόνευτου εργατικού κοινωνικού κινήματος απελευθέρωσης και χειραφέτησης, ενός πραγματικού αντίπαλου δέους απέναντι στην ολομέτωπη επίθεση κράτους και κεφαλαίου, είναι πέρα κι έξω από την πολιτική κουλτούρα της. Ωστόσο, οι ανατρεπτικές δυνατότητες που πρωτοαναδείχθηκαν μαζικά στην κοινωνική εξέγερση του Δεκέμβρη το 2008 και συνεχίζονται μέχρι σήμερα, με αποκορύφωμα τις εξεγερσιακές διαθέσεις του συλλαλητηρίου της 5ης Μάη 2010, αποτελούν ελπιδοφόρο μήνυμα για τους επερχόμενους πραγματικούς αγώνες επίθεσης. Γιατί η αντίδραση του κόσμου της εργασίας στην εποχή της κρίσης δε θα καθοριστεί πλέον στο πεδίο των συμβολικών αγώνων-ανώδυνων παρελάσεων, που λειτουργούν ως μοχλοί πίεσης και και προγράμματα πάλης που εδραιώνουν τη σωτηρία του συστήματος. Αλλά στο πεδίο των παρατεταμένων ανεξέλεγκτων αγώνων διαρκείας, των μαχητικών απεργιών που θα μπλοκάρουν την παραγωγή, την αγορά και το κράτος, των καταλήψεων νευραλγικών κρατικών υποδομών και τομέων παραγωγής-διανομής-κατανάλωσης, των συγκρούσεων και των οδοφραγμάτων, της δημιουργίας κέντρων αγώνα και δράσης, εργατικών και κοινωνικών αντιθεσμών που θα απειλήσουν μαζικά την κρατική εξουσία και την κυριαρχία του κεφαλαίου. Ως το πραγματικό αντίπαλο δέος απέναντι στο καθεστώς και σε όλους τους πολιτικούς εκφραστές του, στον καθεστωτικό (και συνάμα προδοτικό) συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και τον κομματικοκεντρικό ακίνδυνο συνδικαλισμό του ΠΑΜΕ. Συνολικούς αγώνες πραγματικής σύγκρουσης και επίθεσης που γενικεύονται σε έναν πανκοινωνικό-πανεργατικό ξεσηκωμό εξέγερσης, αλληλεγγύης και αγώνα, όσο σημαντικοί κι αν είναι οι αγώνες -ιδιαίτερα αυτή την περίοδο- ενάντια στις απολύσεις, την ανεργία και την εργοδοτική τρομοκρατία.
Είναι προφανές ότι η αντιστροφή της ολομέτωπης συστημικής επίθεσης εξαρτάται και από την ανάπτυξη αυτόνομων και ανεξάρτητων πεδίων κοινωνικού μετασχηματισμού σε αντιεμπορευματική, αντικρατική, αντι-ιεραρχική βάση, που σπάζουν τις κόκκινες ζώνες και τα όρια που το καθεστώς κάθε φορά βάζει. Ως μια ενιαία επιθετική διαδικασία που δεν εξαρτάται, δεν ετεροκαθορίζεται και δε νομιμοποιείται μόνο από τις συνέπειες της συστημικής κρίσης. Αλλά που επαναορίζει την κοινωνική ζωή, την παραγωγή, την υγεία, την εκπαίδευση, τη γη, όχι απλά ως μια ανέξοδη κριτική του υπάρχοντος καπιταλιστικού κόσμου, αλλά για τη ριζική ανατροπή του.
Αναδημοσιεύει το κύριο θέμα από την Εφημερίδα Δράση (τεύχος 3) η Jaquou Utopie
http://wp.me/pPn6Y-45P

Δεν υπάρχουν σχόλια: